Jak narysować rzut pokoju: przewodnik krok po kroku

Przed Narysowany

Rysowanie rzutu piętra to w większości mierzenie. Samo rysowanie zajmuje dwadzieścia minut i odbywa się według ustalonej kolejności. Pomiary to etap, na którym plany najczęściej się nie udają, i jest to część, którą pomija każdy poradnik. Ten tego nie robi.

Potrzebujesz taśmy mierniczej, papieru i ołówka. Bez CAD, bez szkoleń, bez licencji na oprogramowanie. Zmierzenie i poprawne narysowanie małego mieszkania zajmuje około 30 minut, a na koniec masz coś, na podstawie czego możesz kupić meble, przekazać wytyczne budowlańcowi lub przekształcić w przestrzeń, po której możesz się przejść.

Ten poradnik obejmuje to, co musi zawierać plan, jak mierzyć, aby liczby się zgadzały, jak wybrać skalę, kolejność rysowania, symbole, które warto znać, rozmieszczanie mebli w rzeczywistym rozmiarze, przykład jednej sypialni rozpisany krok po kroku oraz błędy, które po cichu niszczą plan.

Czym jest rzut piętra i co musi przedstawiać Twój plan

Rzut piętra to widok z góry w skali, narysowany tak, jakby budynek został przecięty poziomo około metra nad ziemią, a górna część została zdjęta. Ta wysokość cięcia wyjaśnia coś, o czym prawie żaden poradnik nie wspomina: dlatego okna i drzwi pojawiają się na planie, podczas gdy wysoka półka czy belka sufitowa już nie. Wszystko poniżej linii cięcia jest rysowane, wszystko powyżej, nie.

Użyteczny plan pokazuje pięć rzeczy:

• Położenie i grubość ścian. Obie te rzeczy, nie tylko położenie.
• Otwory drzwiowe z kierunkiem otwierania. Łuk to informacja, nie dekoracja.
• Położenie i szerokość okien, określone na podstawie ich odległości od narożnika.
• Etykiety pomieszczeń, aby ktoś inny mógł je odczytać.
• Przynajmniej ogólne wymiary, zaznaczone z dwóch stron.

Zdecyduj na samym początku, którą z dwóch rzeczy tworzysz. Szkic ma w przybliżeniu poprawne proporcje i wystarczy do przemyślenia koncepcji. Plan w skali jest dokładnie zmierzony i wystarczy, by kupić na jego podstawie szafę. Szkicowanie, gdy potrzebny był plan w skali, to zmarnowane popołudnie. Precyzyjne mierzenie, gdy wystarczyłby szkic, to taka sama strata czasu. Jeśli rozmieszczasz meble, które już posiadasz, zrób szkic. Jeśli zamierzasz wydać pieniądze, zmierz przestrzeń.

Zmierz pokój prawidłowo, bo to tutaj plany najczęściej się nie udają

Najpierw naszkicuj zarys pokoju, z grubsza, zanim cokolwiek zmierzysz. Musisz mieć gdzie zapisywać liczby, a próba jednoczesnego rysowania i mierzenia to najprostsza droga do zapisania wymiarów przy niewłaściwej ścianie.

Następnie obejdź pokój w jednym kierunku i trzymaj się czterech zasad:

• Mierz na wysokości pasa, trzymając taśmę poziomo. Zwisająca taśma da zawyżony wynik, podobnie jak taśma skierowana pod kątem do listwy przypodłogowej.
• Zapisuj każdy segment, a nie tylko sumę. Ściana przedzielona wnęką to trzy pomiary, a nie jeden. Ten jeden nawyk zapobiega powstawaniu planów, na których ściany nie chcą się zejść.
• Zmierz każde drzwi i okno dwukrotnie: ich szerokość oraz odległość od najbliższego narożnika. Położenie ma takie samo znaczenie jak rozmiar, a odległość od narożnika pozwala umieścić je na rysunku.
• Zanotuj, w którą stronę otwierają się drzwi i po której stronie są zawiasy, a następnie zmierz wysokość sufitu raz na pokój.

Dwie kontrole pozwalają wyłapać prawie każdy błąd, zanim zacznie on kosztować. W prostokątnym pokoju przeciwległe ściany powinny sobie odpowiadać. Suma segmentów wzdłuż jednego boku powinna być równa całkowitemu wymiarowi tego boku. Jeśli tak nie jest, oznacza to, że pominięto wnękę lub błędnie zapisano liczbę. Poprawienie tego teraz zajmie dwie minuty, podczas gdy zwrot niedopasowanej sofy potrwa znacznie dłużej.

Trudne przypadki rozwiązuje się zawsze tak samo, dzieląc kształt na prostokąty. Wnęka lub komin to osobne małe prostokąty. Pokój w kształcie litery L dzieli się w wewnętrznym narożniku. Wykusz to prostokąt i dwa trójkąty, przy czym warto odnotować, czy jego podłoga jest użytkowa, czy też znajduje się nad grzejnikiem. W przypadku pokoju, który rzeczywiście nie jest prostokątny, zmierz obie przekątne: w idealnym prostokącie są one równe, a różnica większa niż kilka centymetrów oznacza, że należy go narysować w takim kształcie, jaki ma w rzeczywistości. Grzejniki, zabudowy rur i głębokie parapety zabierają użytkową przestrzeń ściany, więc je również zapisz. Artykuł Jak zmierzyć pokój szczegółowo omawia nieregularne przypadki.

Używaj systemu metrycznego, jeśli mieszkasz w kraju, w którym on obowiązuje. Eliminuje to całkowicie obliczenia na ułamkach, a każdy uniknięty błąd to jeden problem mniej do rozwiązania później.

Wybierz skalę

Skala to stosunek rysunku do rzeczywistości. W skali 1:50 jeden centymetr na papierze odpowiada pięćdziesięciu w pokoju, więc ściana o długości 4.2 m ma na rysunku 8.4 cm. To cała filozofia.

Trzy opcje pokrywają prawie wszystkie potrzeby:

• 1:100 dla całego domu na jednym arkuszu. Pokoje są widoczne jako całe pomieszczenia, szczegóły znikają.
• 1:50 dla mieszkania lub jednego piętra. Standardowy wybór roboczy, wystarczająco szczegółowy dla mebli.
• 1:20 dla jednego pokoju, w którym rozmieszczenie ma znaczenie co do centymetra, na przykład kuchni lub łazienki.

Papier milimetrowy eliminuje potrzebę wykonywania obliczeń. Przyjmij, że jedna kratka to 10 cm (lub 25 cm dla całego domu), a od tej pory zamiast dzielić, będziesz liczyć kratki. Ściana o długości 4.2 m przy 10 cm na kratkę to 42 kratki i nigdy nie musisz sięgać po kalkulator.

Rysowanie cyfrowe całkowicie eliminuje problem skali, ponieważ wpisujesz rzeczywisty wymiar, a oprogramowanie samo dba o proporcje. To szczery powód, dla którego większość ludzi przestaje rysować ręcznie po pierwszej próbie, i nie jest to porażka metody papierowej: papier jest po prostu lepszy na miejscu, w dłoni, podczas wykonywania pomiarów.

Narysuj ściany, a następnie otwory

Kolejność ma znaczenie, ponieważ każdy krok ogranicza następny:

1. Najpierw obrys zewnętrzny całego piętra. Gdy obwód będzie prawidłowy, wszystko wewnątrz znajdzie swoje właściwe miejsce.
2. Następnie ściany wewnętrzne, z uwzględnieniem ich rzeczywistej grubości. Ścianki działowe mają zazwyczaj od 10 do 12 cm, ściany zewnętrzne od 25 do 40 cm w zależności od konstrukcji. Rysuj je jako dwie linie, nie jedną.
3. Drzwi po ścianach. Pozostaw otwór jako przerwę, a następnie dodaj łuk otwierania o kształcie ćwiartki koła. Ten łuk oznacza przestrzeń podłogi, na której nie można nic postawić, dlatego musi znaleźć się na rysunku.
4. Okna w grubości ścian, umieszczone zgodnie z pomiarem odległości od narożnika, który został wykonany wcześniej.
5. Etykiety pomieszczeń i ogólne wymiary z dwóch stron, a także skala zapisana w dowolnym miejscu na arkuszu.

Rysowanie ścian jako pojedynczych linii to najczęstszy błąd początkujących i niosący największe konsekwencje, ponieważ sprawia, że każdy pokój wydaje się większy niż w rzeczywistości. Pokój narysowany pojedynczymi liniami zamiast 12-centymetrowych ścianek działowych zyskuje po 12 cm w każdym kierunku, co w przybliżeniu decyduje o tym, czy szafa się zmieści, czy nie.

Symbole, których naprawdę potrzebujesz

Potrzebujesz ośmiu, a nie osiemdziesięciu: drzwi skrzydłowych z łukiem otwierania, drzwi przesuwnych lub kasetowych narysowanych jako panel wewnątrz ściany lub wzdłuż niej, okna jako cieńszej linii w grubości ściany, schodów jako równoległych stopni ze strzałką kierunku oraz czterech elementów wyposażenia, które decydują o układzie łazienki i kuchni: zlewu/umywalki, toalety, wanny i brodzika prysznicowego.

Jedna zasada sprawia, że zestaw symboli jest czytelny: zachowaj spójność rozmiaru symboli w stosunku do skali. Zbyt duży symbol toalety to moment, w którym plan łazienki zaczyna kłamać na temat tego, czy drzwi się przed nią otworzą. Meble rysuje się zazwyczaj jako zwykły obrys w rzeczywistym rozmiarze, a nie jako szczegółowy kształt, ponieważ rzeczywisty rozmiar jest głównym powodem, dla którego w ogóle je rysujemy.

Rozmieść meble w rzeczywistym rozmiarze

To krok, który zamienia rysunek w decyzję. Typowe wymiary w systemie metrycznym:

• Trzyosobowa sofa: od 200 do 230 cm szerokości, około 90 cm głębokości.
• Łóżko dwuosobowe: 140 na 200 cm. King size: 180 na 200 cm.
• Stół jadalniany dla czterech osób: około 120 na 80 cm. Dla sześciu osób: 180 na 90 cm.
• Blat kuchenny: 60 cm głębokości, co wynika z rozmiarów urządzeń AGD, a nie z upodobań.
• Szafa: 60 cm głębokości, ponieważ tyle wymaga wieszak.

Wolna przestrzeń wokół mebli ma większe znaczenie niż same meble:

• 90 cm dla głównego przejścia, z którego korzystasz codziennie.
• 60 cm na przeciśnięcie się od czasu do czasu, co jest akceptowalne po drugiej stronie łóżka, ale uciążliwe w każdym innym miejscu.
• 75 do 90 cm przed szafą, aby móc otworzyć drzwi i swobodnie przed nią stanąć.
• 100 do 120 cm wokół stołu jadalnianego: 75 cm pozwala na odsunięcie krzesła, a 100 pozwala przejść za siedzącą osobą.
• 40 to 45 cm między sofą a stolikiem kawowym, czyli wystarczająco blisko, by dosięgnąć, i wystarczająco daleko, by przejść.

Traktuj te wymiary jako typowe wartości robocze, a nie przepisy budowlane, i sprawdź lokalne regulacje dla wszystkiego, co zamierzasz wybudować. Narysowane w rzeczywistym rozmiarze na planie ujawniają to, co widok z góry zazwyczaj ukrywa: że sam pokój jest w porządku, ale ciąg komunikacyjny już nie. Artykuł Standardowe wymiary pomieszczeń zawiera pełen zestaw wymiarów dla każdego pokoju.

Ręcznie czy na ekranie

Każda metoda ma swoje zalety, a szczera odpowiedź brzmi: większość ludzi korzysta z obu.

Szkicuj ręcznie podczas pomiarów, a następnie przerysuj plan cyfrowo. Do takiego rozwiązania dochodzi większość osób i warto zrobić to świadomie, zamiast odkrywać to po trzecim użyciu gumki do ścierania.

Warto znać dwa skróty, jeśli nie chcesz zaczynać od pustej kartki. Jeśli istnieje już wydrukowany plan, zrób mu zdjęcie i obrysuj go, a następnie ustaw skalę, wpisując jedną rzeczywistą szerokość. Jeśli nic nie masz, opisz dom w jednym zdaniu i popraw projekt, który otrzymasz. Obie metody doprowadzą Cię do tego samego miejsca, co rysowanie od zera, tylko szybciej.

Jedna sypialnia, narysowana krok po kroku

Prawdziwa sypialnia z rzeczywistymi liczbami, ponieważ abstrakcyjna wersja ukrywa to, na co schodzi najwięcej czasu.

1. Szkicowanie kształtu, dwie minuty. Prostokąt z kominem na jednej ścianie i drzwiami w narożniku.
2. Mierzenie ścian, sześć minut. Ściana z oknem ma 3.60 m. Przeciwległa ściana ma 3.62 m, co jest na tyle bliską wartością, że można przyjąć 3.60 m i przejść dalej. Ściany boczne mają 4.10 m, ale komin przerywa jedną z nich, więc tę ścianę zapisujemy jako trzy segmenty: 1.15 m, następnie komin o szerokości 0.90 m i głębokości 0.30 m, a potem 2.05 m. Te segmenty sumują się do 4.10 m, więc plan się zamknie.
3. Mierzenie otworów, trzy minuty. Drzwi o szerokości 80 cm, 15 cm od narożnika, otwierane do środka pokoju. Okno o szerokości 140 cm, 90 cm od narożnika, parapet na wysokości 95 cm.
4. Wybór skali, jedna minuta. Jeden pokój, więc skala 1:20 na papierze milimetrowym przy 10 cm na kratkę: ściana o długości 3.60 m to 36 kratek.
5. Rysowanie, osiem minut. Obrys, następnie komin jako osobny prostokąt, potem 12-centymetrowe ścianki działowe, na końcu drzwi z łukiem i okno w ścianie.
6. Rozmieszczenie mebli, pięć minut. Podwójne łóżko o wymiarach 140 na 200 cm umieszczone centralnie na ścianie z oknem pozostawia 68 cm z jednej strony i 72 cm z drugiej. To mniej niż pożądane 90 cm, ale akceptowalne w sypialni. Szafa o głębokości 60 cm mieści się w 2.05-metrowej wnęce obok komina z dużym zapasem i potrzebuje 75 cm wolnej przestrzeni z przodu do otwarcia, na którą nie nachodzi łuk otwierania drzwi.

Dwadzieścia pięć minut i plan odpowiada na pytanie, które go zainicjowało: szafa powinna stanąć we wnęce, a nie na ścianie z oknem, ponieważ tam blokowałaby ruch drzwi.

Jaki poziom szczegółowości rysować

Rysowanie większej ilości szczegółów niż wymaga tego zadanie to najczęstszy powód porzucania planu w połowie pracy.

Jeśli nie masz pewności, rysuj w skali 1:50. Jest wystarczająco szczegółowa, by była użyteczna, i na tyle ogólna, by dało się ją szybko skończyć.

Typowe błędy przy rysowaniu rzutów

Sześć błędów powtarza się najczęściej, a każdy z nich można naprawić w czasie krótszym, niż kosztuje późniejsze rozwiązanie problemu.

• Ściany rysowane jako pojedyncze linie. Omówione wyżej i warte powtórzenia, ponieważ to ten błąd sztucznie powiększa każdy pokój. Rysuj grubość ścian.
• Pominięcie kierunku otwierania drzwi. Tracisz przestrzeń podłogi, którą zajmują otwierane drzwi, i dowiadujesz się o tym dopiero po dostarczeniu szafy. Rysuj łuk otwierania nawet na uproszczonym planie.
• Mierzenie tylko całkowitego wymiaru. Wnęka lub komin znikają, a wraz z nimi jedyne miejsce, w którym szafa rzeczywiście by się zmieściła. Zapisuj segmenty.
• Ignorowanie wysokości sufitu. Jest niewidoczna na rzucie, a decyduje o tym, czy pokój wydaje się przestronny, czy przytłaczający. Sufit na wysokości 2.4 m i 2.9 m tworzą zupełnie inne pokoje. Zapisuj wysokość dla każdego pomieszczenia.
• Rysowanie mebli z pamięci. Zapamiętane sofy są zawsze mniejsze niż te rzeczywiste. Zmierz to, co posiadasz, lub skorzystaj z typowych wymiarów podanych wyżej.
• Brak zaznaczonej skali na arkuszu. Rysunek staje się bezużyteczny dla każdego poza Tobą, włączając w to Ciebie za sześć miesięcy. Zapisz skalę w rogu.

Cichym siódmym błędem są grzejniki, zabudowy rur i głębokie parapety. Żadne z nich nie jest ścianą, wszystkie uniemożliwiają postawienie mebla płasko przy ścianie i żadne nie pojawi się na planie, jeśli celowo go tam nie umieścisz.

Plan, który nie chce się zamknąć

Rysujesz obrys, idziesz wokół pokoju, a ostatnia ściana nie łączy się z pierwszą. Powstaje przerwa lub linie nakładają się na siebie i żadne wpatrywanie się w rysunek tego nie naprawi.

To prawie nigdy nie jest wina samego rysowania. Najczęściej oznacza to, że jakiś segment nie został zmierzony. Typowymi winowajcami są: komin zapisany jako część ściany, a nie jako osobny występ, płytka wnęka, której nikt nie potraktował jako elementu struktury, zabudowa rur w narożniku, która wygląda jak ściana, dopóki jej nie dotkniesz, oraz ościeże w grubej ścianie, które dodaje 20 lub 30 cm, których nikt nie zapisał.

Rozwiązaniem jest matematyka, nie przerysowywanie. Dodaj segmenty wzdłuż problematycznej ściany i porównaj je z całkowitym pomiarem tego samego boku. Różnica to rozmiar pominiętego elementu, a jego wielkość zazwyczaj podpowiada, co to było: 10 do 15 cm to zabudowa rur lub błędnie zapisana grubość ściany, 30 cm to komin, 60 cm i więcej to wnęka. Wróć i zmierz tę jedną ścianę ponownie, zamiast dopasowywać rysunek na siłę, ponieważ plan sztucznie naciągnięty do zamknięcia wprowadzi Cię w błąd później, w najmniej odpowiednim momencie.

To także argument za zapisywaniem całkowitego wymiaru każdego boku, nawet jeśli masz rozpisane segmenty. Kosztuje to cztery dodatkowe pomiary, ale jest jedyną rzeczą, która pozwala w ogóle znaleźć błąd.

Narysuj swój plan i przejdź się po nim

Narysowany plan nie musi pozostać płaski. Gdy ściany są już na swoim miejscu, możesz stanąć wewnątrz niego na wysokości oczu, co jest jedynym niezawodnym sposobem na ocenę, czy pokój sprawia wrażenie takiego, jak wskazują liczby.

1. Narysuj ściany, obrysuj zdjęcie istniejącego planu lub opisz dom w jednym zdaniu i popraw wygenerowany szkic.
2. Rozmieść meble w rzeczywistym rozmiarze i zachowaj 90 cm wolnej przestrzeni na trasach, którymi chodzisz codziennie.
3. Przełącz się na widok 3D i wejdź do środka, a następnie wygeneruj wizualizację punktu widokowego, jeśli chcesz zobaczyć gotowy efekt.

Wszystko do momentu generowania wizualizacji jest bezpłatne i nie wymaga konta, więc możesz narysować cały plan i zdecydować, czy było warto, zanim wydasz jakiekolwiek pieniądze. Fotorealistyczny obraz na samym końcu to płatny krok w ramach subskrypcji. Otwórz planer i narysuj swój plan lub zobacz najpierw, jak działa kreator rzutów piętra. Jeśli plan istnieje już na papierze, artykuł zamiana rzutu piętra w 3D opisuje metodę obrysowywania.