Oturma Odası Mobilya Düzeni: İşe Yarayan Yerleşimler

Öncesi Yeniden Düzenlenmiş

Kullanışsız olan oturma odalarının çoğu aslında çok küçük değildir. Sadece insanların yürüdüğü yolların üzerinde mobilyalar duruyordur ve hiçbir dekorasyon değişikliği bunu tek başına çözemez.

Bu yazı, daha hiçbir şeye dokunmadan önce yerleşimi belirleyen sınırları, rahatça hareket edebileceğiniz bir oda ile içinde sığışarak yürüdüğünüz bir odayı birbirinden ayıran boşlukları, her odaya uygun beş farklı yerleşim düzenini ve dar odalar, kullanışsız odalar ile iki farklı odak noktasının çakıştığı odalarda ne yapılması gerektiğini ele alıyor.

Buradaki her ölçü, kesin bir kuraldan ziyade genel olarak kabul görmüş ideal değerlerdir. İşe yarayan ölçülerin sayısı şaşırtıcı derecede azdır ve yanlış hissettiren neredeyse her yerleşim hatasını bu ölçüler açıklar.

Mobilyalardan değil, odadan başla

Yerleşimi belirleyen beş sabit unsur vardır ve bunların hiçbiri mobilya değildir: kapıların nerede olduğu ve hangi yöne açıldıkları, pencerelerin konumu, odak noktasının neresi olduğu, insanların nereden yürümek zorunda olduğu ve elektrik prizlerinin yerleri.

Öncelikle geçiş yollarını haritalandır. Her kapı eşiğinden diğer kapılara ve pencereye giden yolları çiz, her birini yaklaşık 90 cm genişliğinde tut ve mobilyaları geri kalan boşluklara yerleştir. Sadece bu adım bile kullanışsız odaların çoğundaki sorunu açıklar: mobilyalar aslında koridorun ortasında duruyordur.

Bu durum, küçük oda kavramını da yeniden tanımlar. Tek kapısı olan 3.5 x 4.0 m boyutlarında bir oda, oldukça geniş bir kullanılabilir zemin alanına sahiptir. Üç duvarının her birinde kapı olan aynı oda ise neredeyse hiç kullanılabilir alana sahip değildir, çünkü geçiş yolları tam ortada kesişir ve odanın en güzel yerini kaplar. Alanlar aynı olsa da bu iki oda birbiriyle kıyaslanamaz.

Bunu kafandan yapmak yerine kağıt üzerinde yap. Kat planı oluşturucu odayı ölçekli çizerek geçiş yollarını hayal etmek yerine net bir şekilde görmeni sağlar. Bu önemlidir, çünkü insanlar bir geçiş yolunun zeminde ne kadar yer kapladığını her zaman hafife alır.

Bir yerleşimin işe yarayıp yaramayacağını belirleyen boşluklar

Altı temel ölçü neredeyse her şeyi çözer:

• Her gün kullandığın ana yürüme yolu için 90 cm.
• Arada bir yan geçmek için kabul edilebilir, ancak her gün için rahatsız edici olan ikincil geçişler için 60 cm.
• Koltuk ile orta sehpa arasında 40 ila 45 cm: bardağa uzanacak kadar yakın, rahatça geçebilecek kadar uzak.
• Koltuk uzunluğunun yaklaşık üçte ikisi kadar bir orta sehpa. 220 cm'lik bir koltuk için yaklaşık 120 ila 150 cm'lik bir sehpa uygundur.
• Çekmeceli bir TV ünitesi de dahil olmak üzere, açılan her şeyin önünde 75 to 90 cm boşluk.
• Televizyon izleme mesafesi için ekran köşegeninin 1.5 ila 2.5 katı. 140 cm'lik bir ekran için 2.1 ila 3.5 m mesafe gerekir.

Bu ölçüler mobilya boyutundan daha önemlidir, ancak insanlar genellikle tam tersini düşünür. Bir oda mobilyaları mükemmel şekilde içine alabilir ama yine de kullanışsız olabilir, çünkü mobilyayı sığdırmak ile odanın içinde rahatça hareket edebilmek farklı konulardır.

En hızlı test için mezuraya gerek yoktur: Bir şeyin yanından geçerken yan dönmek zorunda kalıyorsan, o boşluk yanlıştır. Bunu yıllarca fark etmeden otomatik olarak yaparsın ve bir odanın olduğundan daha küçük hissettirmesinin en yaygın nedeni budur. Standart oda ölçüleri sayfamızda oda oda tüm boşluk ölçülerini bulabilirsin.

İşe yarayan beş yerleşim düzeni ve her birine uygun oda tipi

Bu düzenlerin her biri, kendine has bir zayıflığı olan gerçek yerleşimlerdir. Zayıf yönlerini bilmek en faydalı kısımdır.

Bağımsız (duvara yaslanmayan) koltuk düzenini biraz açmak gerekir, çünkü en çok hata yapılan düzen budur. Duvarın 30 cm uzağına çekildiğinde, koltuk sanki itilmiş ve orada unutulmuş gibi durur. Arkasında bir dresuar veya konsol ile 60 ila 75 cm boşluk bırakıldığında ise bu boşluk bilinçli bir geçiş yolu olarak algılanır ve oda yeni bir sirkülasyon alanı kazanır. Bunun ortası yoktur: ya bu boşluğu tam bırakmalı ya da koltuğu duvara yaslamalısın.

Küçük oturma odaları

İşe yarayan altı taktik ve her birinin arkasındaki mantık:

• Altındaki zemin görünen yüksek ayaklı mobilyalar. Görebildiğin zemin alanı, odayı daha geniş hissettirir. Ayaklı bir koltuk ile yere sıfır bir koltuk aynı alanı kaplar, ancak odada yarattıkları his tamamen farklıdır.
• Kapıdan bakıldığında net bir görüş hattı. Kapıdan girdiğinde karşı duvarı doğrudan görebilmek, odayı geniş göstermek için her türlü mobilyadan daha etkilidir.
• İnce veya kolçaksız tasarımlar. Koltuk kolları her iki tarafta 10 ila 15 cm yer kaplar. Kolçaksız modeller tercih etmek 20 ila 30 cm kazandırır, bu da genellikle mobilyanın sığıp sığmamasını belirleyen farktır.
• Yuvarlak orta sehpa. Sürekli kaval kemiğini çarptığın köşeleri ortadan kaldırır ve geçiş yolunun en dar noktada tıkanıklık hissi yaratmadan 35 cm'ye kadar düşmesine izin verir.
• Televizyonu duvara monte et. Bir TV ünitesi 40 ila 45 cm derinlik kaplar. Duvar ise hiç yer kaplamaz.
• Ön ayakların altına girecek kadar büyük bir halı. Küçük bir halı, odanın ortasında küçük bir kutu çizerek odayı görsel olarak daraltır.

Sektörün pek dile getirmediği gerçek ise şudur: Belirli bir noktadan sonra çözüm daha akıllıca bir yerleşim değil, daha az eşyadır. Kısa duvarı 3.0 m olan bir oda, bir koltuk, bir tekli koltuk ve işleyen bir geçiş yolunu kaldırabilir. İkinci bir berjer eklemek fiziksel olarak mümkün olsa da geçiş yolunu kapatır ve hiçbir yerleşim düzeni bu kaybı geri kazandıramaz. Küçük daire yerleşim fikirleri yazımızda bu dengenin tüm ev için nasıl kurulacağını anlatıyoruz.

Dar ve kullanışsız odalar

Uzun dar dikdörtgen odalar. Genelde ilk refleks her iki uzun duvarı da mobilyayla doldurmaktır, bu da odanın ortasını bir koridora, odayı ise tren vagonuna çevirir. Bunun yerine odayı iki bölgeye ayır: Bir uçta oturma grubu, diğer uçta ise bir okuma köşesi veya küçük bir çalışma masası gibi başka bir işlev alanı oluştur ve bunları tek bir taraftan geçen bir yolla birbirine bağla. İki küçük ama kullanışlı alan, tek bir uzun ve kötü alandan çok daha iyidir.

Her duvarın ortasında bir kapı olması. Daha küçük bir kullanılabilir orta alan oluşturmayı kabul et. Oturma grubunu merkeze yerleştir, tüm geçiş yollarını dış tarafta tut ve duvarları kullanmaya çalışmaktan vazgeç, çünkü kapılar o duvarları zaten sahiplenmiştir.

Hiç duvarı olmayan odalar, yani açık plan köşeler. Bu alanı halı ve koltuğun arkası ile sınırlandır. Halının kenarı odanın sınırıdır, koltuğun arkası ise sahip olduğun tek duvardır.

Tek güzel pencerenin altında kalorifer peteği olması. Koltuğun arkasıyla peteğin önünü kapatma: Hem ısıyı kaybedersin hem de koltuk zarar görür. 10 ila 15 cm boşluk bırakarak alçak bir konsol kullan veya oturma alanını başka yere taşıyarak pencere duvarını sadece geçiş alanı olarak kullanmayı kabul et.

Şömine ve televizyon çakıştığında

Farklı duvarlarda iki odak noktasının bulunması, çözülmesi en zor görünen yerleşim sorunudur ve bunun tam olarak üç dürüst cevabı vardır.

Oturma grubunu ikisinin arasındaki köşeye doğru açılı yerleştir. Koltuk çapraz durur, böylece her iki duvar da görüş alanında kalır. Bu yöntem işe yarar, koltuğun arkasındaki zemin alanını feda etmeni gerektirir ve bu kaybın tolere edilebileceği, kısa duvarı 4.0 m veya daha fazla olan odalar için uygundur.

Birini seç ve diğerini arka plana at. Gerçekte en çok kullandığın odak noktasını seç, yerleşimi ona göre düzleştir ve diğerinin sadece arada göz atacağın bir detay olmasına izin ver. Haftada dört akşam televizyon izleyip kış boyunca sadece iki kez şömine yakıyorsan, odanın mimarisi neyi dayatırsa dayatsın, dürüst cevap televizyondur.

Televizyonu şöminenin üzerine monte et, ancak önemli bir uyarıyı unutma. Bu durum ekranı rahat bir izleme seviyesinden 15 ila 30 cm daha yukarıya taşır, bu da tüm film boyunca yukarı bakmak demektir. Ayrıca yanan şömineden yükselen ısı televizyon için iyi değildir. Yerleşim sorununu çözerken boyun ağrısına yol açabilir, matkabı çalıştırmadan önce bunu bilmekte fayda var.

İşe yaramayan tek şey ise ortayı bulmaya çalışmak, yani her ikisine de tam olarak bakmayacak şekilde yarım yamalak bir yerleşim yapmaktır. Bu tür odaların çoğunda yapılan hata budur ve odayı sürekli olarak tamamlanmamış hissettiren şey de tam olarak budur.

Halı boyutu sadece bir detay değildir

Bu makaledeki her şey arasında, en sık yapılan ve en az fark edilen hata çok küçük halı seçimidir.

Halının görevi, oturma grubunun etrafına bir sınır çizerek mobilyaların ayrı nesneler gibi değil, tek bir bütün olarak algılanmasını sağlamaktır. Hiçbir mobilyaya değmeyen bir halı ise tam tersini yapar: zeminin ortasında küçük bir dikdörtgen çizer ve göz bu dikdörtgeni odanın gerçek boyutu olarak algılar.

İki farklı boyut seçeneği işe yarar. Ya her mobilyanın tüm ayakları halının üzerine basmalıdır (bu, oturma grubunun her iki yanından yaklaşık 60 cm daha geniş bir halı gerektirir) ya da en azından koltuğun ve tekli koltukların ön ayakları halının üzerine gelmelidir. 220 cm'lik bir koltuk ve iki tekli koltuk için bu ölçü gerçekçi olarak 200 x 290 cm'dir. Mağazada gözünüze doğru gelen ama eve serildiğinde havada asılı gibi duran o yaygın ölçü ise 160 x 230 cm'dir.

Bu konunun ayrı bir başlığı hak etmesinin nedeni, yanlış yapmanın maliyetli olması ve hata yaparken bunun fark edilmemesidir. Kimse bir odaya bakıp halının küçük olduğunu düşünmez; odanın küçük olduğunu düşünür. Mobilya grubunu ölç, her iki tarafa 60'ar cm ekle ve rulo halindeyken gözüne çok büyük görünse bile o boyuttaki halıyı satın al.

Halılar, aydınlatma ve yerleşimi bir arada tutan detaylar

Doğru bir yerleşim bile şu üç şey olmadan tamamlanmış sayılmaz.

Üç katmanlı ışık. Oda için genel aydınlatma, okuma için görev aydınlatması ve köşeler için vurgu aydınlatması. Tek bir tavan lambası her yerleşimi aynı şekilde düzleştirir, bu yüzden iyi planlanmış bir oda bile geceleri bir bekleme salonu gibi hissettirebilir. Farklı yüksekliklerdeki üç ışık kaynağı, tasarlanmış bir oda hissi yaratmak için asgari kuraldır.

Erişilebilir yüzeyler. Her oturma yerinin yaklaşık 60 cm yakınında bir bardağı koyabileceği bir yer olmalıdır. Yanında sehpa olmayan bir koltuk, kimsenin oturmak istemediği koltuktur ve bu genellikle insanların aslında ihtiyaç duymadıklarına karar verdikleri tekli koltuktur.

Mimarinin simetrik olduğu yerlerde simetri. Ortalanmış bir şöminesi veya eşleşen pencereleri olan bir oda simetriyi çok iyi taşır. Ortada olmayan bir kapısı ve tek bir penceresi olan bir oda ise simetriyle savaşır; böyle bir odada halıyla dengelenmiş asimetrik bir yerleşim çok daha iyi duracaktır. Yerleşimi odanın mevcut yapısına uydur.

Belirli bir tarzdaki tamamlanmış odalar için oturma odası fikirleri galerimiz harika bir referanstır. Ayrıca kendi alanında bir tarzı görmek için bir odayı fotoğraftan yeniden tasarlayabilirsin.

Bir oda, yeniden düzenlendi

Gerçek bir oda, 3.8 x 5.2 m, yani 19.8 m². Bir köşede kapı, duvarın ortasında mutfağa açılan ikinci bir kapı ve karşı kısa duvarda bir pencere. Odayı zorlaştıran üç farklı açıklık.

Önce haritalandırılan geçiş yolları. Giriş kapısından mutfak kapısına giden yol odanın içinden çapraz olarak geçiyor. Giriş kapısından pencereye giden yol ise uzunlamasına ilerliyor. Her biri 90 cm genişliğinde tutulduğunda, bu iki yol yaklaşık 4.6 m² alan kaplıyor ve daha da önemlisi merkeze yakın bir yerde kesişiyor. Bu odanın ortası kullanılamaz durumda ve mobilya seçmeden önce bunu bilmek tüm sürecin temelidir.

Önceki durum. Uzun duvarda TV ünitesine bakan 230 cm'lik bir koltuk, pencere köşesinde iki tekli koltuk ve 130 x 70 cm'lik bir orta sehpa. Her şey sığmıştı. Ancak girişten mutfağa giden yol, koltuk ile orta sehpa arasından 38 cm'lik bir boşluktan geçiyordu. Bu yüzden herkesin kullandığı asıl kestirme yol tekli koltukların arkasından geçiyordu ve bu yüzden koltuklardan biri sürekli yamuluyordu.

Değişiklik. Koltuk, pencerenin altındaki kısa duvara taşındı. Bu durum oturma grubunu kısalttı ama her iki geçiş yolunun da dışına çıkardı. Tekli koltuklardan biri kaldırıldı. Orta sehpa koltuğa 8 cm daha yaklaştırılarak 42 cm'lik ideal bir erişim mesafesi sağlandı ve çapraz geçiş yolu artık oturma alanının arkasından 104 cm genişlikle rahatça geçiyor.

Sonuç. Bir koltuk eksildi ve 19.8 m² alan aynı kaldı, ancak her iki geçiş yolu da artık tamamen açık ve hiçbir şeyin etrafından dolanmak gerekmiyor. Kaldırılan tekli koltuk, zaten yanında sehpası olmayan ve bir yıldır kimsenin oturmadığı koltuktu.

Hiçbir şeyi taşımadan önce yerleşimini test et

Bir koltuğu plan üzerinde taşımak iki saniye sürer. Gerçek hayatta taşımak ise iki insan, çizilmiş bir zemin ve sonradan yaşanan pişmanlık demektir.

1. Kapı açılış yönleri ve kalorifer peteği dahil olmak üzere odayı ölç. Bir oda nasıl ölçülür yazımızda yöntemi bulabilirsin.
2. Odayı ölçekli olarak çiz ve herhangi bir şey eklemeden önce tüm açıklıklar arasındaki geçiş yollarını işaretle.
3. Mevcut mobilyalarını gerçek boyutlarıyla yerleştir, bunu tahmini değil ölçerek yap.
4. İki veya üç farklı yerleşim düzeni oluştur ve bunları yukarıdan yan yana karşılaştır.
5. Her birini göz hizasında deneyimle, çünkü üstten görünüş koltuk arkasının pencereyi kapatıp kapatmadığını sana söylemez.

Görselleştirme aşamasına kadar olan her şey ücretsizdir ve hesap açmayı gerektirmez. Bu işin en güzel yanı da budur: Hiçbir ücret ödemeden altı farklı yerleşim deneyebilir ve beşini eleyebilirsin. Fotoğraf gerçekliğindeki görseli almak ise abonelik gerektiren ücretli adımdır. Planlayıcıyı aç ve kendi yerleşimini test et veya önce kat planı oluşturucunun nasıl çalıştığını oku.