Küçük Daire Düzeni Fikirleri: Bölümlere Ayırma ve Yerleşimler

Öncesi Bölgelere Ayrılmış

Küçük dairelerle ilgili verilen tavsiyeler genellikle daha az eşyaya sahip olmak üzerinedir. Bu bazen doğru olsa da asla bir yerleşim planı değildir. Aşağıda anlatılanlar tamamen mekansaldır: eşyaların nereye konulacağı, her hamlenin gerçekte ne kadar alana mal olduğu ve bunun karşılığında nelerden vazgeçtiğiniz.

Buradaki her bir yerleşim planı 28 ile 50 m² arasında, gerçekten küçük alanları kapsıyor. Bu kategorideki içeriklerin çoğu, 60 m²'lik bir daireyi geniş açılı lensle çekip kompakt olarak adlandırır, bu yüzden verilen tavsiyeler gerçek bir stüdyo daireyle karşılaştığında nadiren işe yarar.

Küçük dairelerde odalar değil, bölgeler vardır

Burada odaları düzenlemiyorsunuz. Tek bir alandaki bölgelere altı farklı işlev atıyorsunuz: uyumak, oturmak, yemek yemek, çalışmak, depolamak ve bunlar arasındaki geçiş yolları.

Yapılan hata, her işleme eşit pay vermektir. Bunun yerine işlevleri kullanım saatlerine göre sıralayın ve ilk ikiye en iyi gün ışığını ve en geniş alanı ayırın. Çoğu dairede bu, uyuma ve oturma alanıdır. Uykunun aslında hiç gün ışığına ihtiyaç duymadığını fark etmek önemlidir, bu yüzden pencere duvarı odanın en güzel yeri olsa bile yatak genellikle pencereden uzak bir yere konumlandırılmalıdır.

Duvar kullanmadan bir bölge oluşturmanın üç yolu vardır:

• Bir halı sınırları belirler. En ucuz, en kolay geri dönülebilir yöntemdir ancak mahremiyet sağlamaz.
• Bir mobilyanın arkası bariyer görevi görür. Arkası yatağa dönük bir kanepe, iki alanı gerçekten ayırır ve arkasındaki geçiş boşluğu için 60 ila 75 cm'lik bir alana mal olur.
• Işık veya seviye atmosferle sınır çizer. Bir masanın üzerindeki sarkıt lamba, hiç yer kaplamadan bir yemek alanı yaratır, bu yüzden çok küçük bir alanda ilk başvurulması gereken hamledir.

Dürüst olmak gerekirse: bir stüdyo dairede, bir işlev her zaman diğerinden ödün verir. Hangisinden ödün vereceğinizi seçmek işin tüm sırrıdır ve bu, uyanıkken en az vakit geçirdiğiniz alan olmalıdır. Karar vermeden önce daireyi ölçekli olarak çizin, çünkü geçiş yolları görünür hale geldiğinde seçenekler farklı görünecektir. Kat planı oluşturucu, bir emlak ilanındaki planı kullanarak bunu birkaç dakika içinde yapar.

Stüdyo daire yerleşimleri, 28 - 40 m²

Üç farklı düzenleme ve her birinin maliyeti:

Kanepe arkasını bölücü olarak kullanmak, insanların deneyip sonra vazgeçtiği bir yöntemdir. Bunun için en az 3.4 m genişliğinde bir oda gerekir: 90 cm yatak yan boşluğu, 90 cm kanepe derinliği ve aralarındaki 75 cm boşluk, yatağın çıkıntısı için geriye 85 cm bırakır. Genişlik yaklaşık 3.2 m'nin altına düştüğünde, aradaki boşluk 60 cm'nin altına iner ve yatağa girmek için kendi kanepenizin yanından yan yan geçmek zorunda kalırsınız, bu da en fazla bir hafta katlanılabilir bir durumdur.

Niş versiyonu, bir stüdyo dairede elde edilebilecek en iyi sonuçtur ve bu tamamen binanın size bir niş sunup sunmadığına bağlıdır. 140 cm'lik çift kişilik bir yatağın, her iki yanında birer el genişliğinde boşlukla yerleşebilmesi için en az 1.6 m genişliğinde bir girintiye ihtiyacı vardır. Bu sağlandığında, yatak bir mobilya olmaktan çıkıp mimarinin bir parçası haline gelir.

Tek yatak odalı daireler, 40 - 60 m²

Bir duvar sayesinde uyuma sorunu çözülür ancak başka bir sorun ortaya çıkar: yaşam alanı artık üç işi birden üstlenmek zorundadır.

Yaşam ve yemek alanı bir arada. Küçük bir alanda yuvarlak masa her zaman kazanır, çünkü çarpacağınız köşeleri yoktur ve dört kişiyi, aynı kapasitedeki dikdörtgen bir masaya göre daha az alanda ağırlar. 100 cm'lik yuvarlak bir masanın, sandalyelerin çekilebilmesi için etrafında 100 cm boşluğa ihtiyacı vardır, yani 3.0 m'lik bir daireyi kaplar. Duvara yaslanan katlanır bir masa ise ihtiyacınız olana kadar neredeyse hiç yer kaplamaz.

Yaşam alanını daraltmayan bir çalışma masası. Çalışmak için 60 cm derinlik yeterlidir. 40 ila 45 cm derinliğindeki konsol tipi bir masa, dizüstü bilgisayar için uygundur ve çalışmadığınız zamanlarda dresuar görevi görür. Bu, çok işlevli mobilyaların yerini gerçekten hak ettiği nadir durumlardan biridir.

Bir antre. Neredeyse her küçük daire burayı ihmal eder, oysa burası eve sakince girmek ile ayakkabıların üzerinden atlayarak girmek arasındaki farkı yaratır. Çok az şeye ihtiyacınız var: askılar ve dar bir bank için 40 cm derinlik ve ayakkabılar için geçiş yolunda olmayan bir yer. Burayı koridorun tesadüfen kaplamasına izin vermek yerine, yaşam alanından bilinçli olarak talep edin.

Tüm bunların arkasındaki boşluk gereksinimleri, herhangi bir oda tipinin siz eşya çıkarmaya başlamadan önce neye ihtiyacı olduğunu kapsayan standart oda ölçüleri rehberimizde yer almaktadır.

Gerçekten alan yaratan hamleler

• Yüksek bacaklı mobilyalar. Görebildiğiniz zemin, sahip olduğunuz zemin demektir. Aynı kaplama alanı, tamamen farklı bir oda hissi.
• Tavana kadar depolama. Aynı hacim, daha az zemin alanı. Bir kapının üzerindeki 60 cm'lik duvar alanı neredeyse her zaman boştur ve bir dairedeki en ucuz depolama alanıdır.
• Üç küçük parça yerine tek bir büyük parça. Her kenar görsel bir kesinti ve etrafından dolaşılması gereken bir engeldir. Tek bir 220 cm'lik kitaplık, aynı kitapları alan üç adet 70 cm'lik kitaplıktan daha iyidir.
• Boş olan herhangi bir duvara değil, pencerenin tam karşısına ayna koymak. Pencerenin karşısında olduğunda manzarayı genişletir ve gün ışığını ikiye katlar. Başka bir yerde ise sadece bir duvarı yansıtır.
• Sürgülü veya gömme kapılar. Menteşeli bir kapı, kalıcı olarak yaklaşık 0.8 m²'lik bir zemin alanını işgal eder. 30 m²'lik bir dairede bu, sahip olduğunuz her şeyin neredeyse yüzde 3'ü demektir.
• Duvara monte aydınlatma. Lambader yerde yer kaplar. Duvar apliği ise hiç yer kaplamaz ve köşeyi boş bırakır.

Belirtmeye değer bir karşı görüş: çok işlevli mobilyalar genellikle her iki işlevden de ödün verir. Bir çekyat, hem kötü bir kanepe hem de kötü bir yataktır. Bunu yalnızca ikinci işlev gerçekten nadiren kullanılacaksa (örneğin yılda iki kez gelen bir misafir için) tercih edin ve bu işlev günlük olacaksa bundan kaçının. Küçük bir odayı nasıl daha büyük gösterebilirsiniz rehberimiz, işin görsel yönünü daha derinlemesine ele alıyor.

Odayı daraltmadan depolama alanı yaratmak

Depolamayı ne olduğuna göre değil, nereye yerleştirileceğine göre organize edin:

• Yukarıda. Kapı kasasından daha yüksek olan her yer genellikle kullanılmaz. Buradaki raflar, ayda bir kez ulaştığınız eşyalar için uygundur.
• Altında. Yatak altı çekmeceleri, açılan bir puf, kapaklı bir bank. Sıfır zemin alanı maliyetiyle ekstra hacim.
• Arkada. Bölücü olarak kullanılan bir kanepenin arkası konsola dönüşür. O boşluk için zaten zemin alanından feragat ettiniz, bu yüzden her iki tarafını da kullanın.
• Açıklıkların etrafında. Bir pencerenin veya kapının yanındaki ve üzerindeki duvar ölü alandır. Bir açıklığı çevreleyen raflar, başka hiçbir şeyin kullanamayacağı zemin alanını değerlendirir.

İki derinlik ölçüsü önemlidir. 30 cm kitapları, dosyaları ve çoğu nesneyi tutar ve odada neredeyse hiç fark edilmez. 60 cm ise elbise askısının genişliğiyle belirlenen gardırop derinliğidir ve ciddi bir zemin alanı kaplar. 60 cm'yi yalnızca kıyafetlerin gerektirdiği yerlerde kullanın, diğer her yerde 30 cm tercih edin, çünkü 3 m'lik bir duvar boyunca aradaki fark neredeyse bir metrekaredir.

Depolamanın gerçek olup olmadığını belirleyen kural şudur: hacim, yalnızca ona ulaşmak için başka bir şeyi taşımak gerekmiyorsa değerlidir. Kanepenin arkasında kalan ve ulaşmak için kanepenin çekilmesini gerektiren bir depolama alanı gerçek bir depolama değildir, sadece eşyaların unutulmaya yüz tuttuğu bir yerdir.

Girişinizi yutan kapı

Bu boyuttaki bir dairede en pahalı metrekare, dış kapının arkasındaki alandır ve neredeyse hiç kimse bunu hesaba katmaz.

Tek bir 80 cm'lik menteşeli kapı, kalıcı olarak yaklaşık yarım metrekarelik bir zemin alanına sahiptir. Çoğu dairede olduğu gibi yakınına bir iç kapı daha koyduğunuzda, iki kapının açılış yayları girişin yaklaşık 1 m²'sini işgal eder. Bu, tipik küçük bir koridorun üçte birinin, günde sadece dört saniye kullanılan bir işlev için kalıcı olarak feda edilmesi demektir.

Bu durum görünmezdir çünkü bir kapı ya duvara yaslanır ya da açık durur, bu yüzden sahip olduğu zemin alanını asla fark etmezsiniz. Sadece belirtiyi görürsünüz: ayakkabılık koyacak yer yoktur ve denediğiniz her seçenek geçiş yolunu kapatır.

Çözümler, en ucuzundan başlayarak: Kapıyı odanın içine değil, duvara doğru açılacak şekilde yeniden asın; bu bir saatlik bir iştir ve genellikle tüm alanı geri kazandırır. İç menteşeli bir kapıyı, duvara monte bir ray üzerinde çalışan sürgülü bir kapıyla değiştirin, bunun için kapı genişliğinde boş bir duvar şeridi gerekir. Veya bu açılış yayını kabul edip üzerindeki duvarı kullanın: 170 cm'deki askılar ve üzerlerindeki bir raf, kapının açılış alanının tamamen dışında kalır ve hiçbir kapı onlara çarpmaz.

Bir koridor için herhangi bir şey satın almadan önce kapı açılış yaylarını çizin. Bir dakikanızı alır ve sahip olmadığınız zemin alanını görmenin tek yoludur.

Küçük bir daireyi daha da küçük gösteren hatalar

• Her şeyi duvarlara yaslamak. Alan yaratacakmış gibi hissettirir ama ortası boş, bowling salonu gibi bir alan yaratır. Bir bölge tanımlamak için mobilyaları gruplandırın ve geçiş yolunun yanından akmasına izin verin.
• Çok küçük bir halı. Zemini parçalara ayırır ve göz en küçük parçaya odaklanır. En azından oturma grubunun ön ayaklarını kapsayacak kadar büyük olmalıdır.
• Çok fazla küçük parça. Her kenar görseli böler. Daha az sayıda ama daha büyük nesneler daha sakin bir görünüm sunar ve daha fazla kullanılabilir zemin alanı bırakır.
• Pencere önüne uzun mobilyalar koymak. Gün ışığı, küçük bir alanı katlanılabilir kılan en önemli unsurdur ve pencere kenarındaki bir gardırop, üzerinde durduğu zemin alanından çok daha fazlasına mal olur.
• Eve getirme yolunu ölçmeden satın almak. Sadece kapıyı değil: merdiven boşluğunu, sahanlıktaki dönüşü, asansörü. Daireye uyan ama merdiven boşluğuna sığmayan bir kanepe, iade edilmek zorunda kalan bir kanepedir.
• Kanepeyi oturma kapasitesine göre seçmek. 230 cm'lik üç kişilik bir kanepe ile 190 cm'lik bir kanepe aynı sayıda insanı ağırlar. 3.4 m'lik bir odada o 40 cm, geçiş yolunuzdur.

Örnek bir stüdyo daire yerleşimi

Gerçek bir stüdyo daire, 6.4 x 4.6 m ana alan ve bir banyo, yani toplamda yaklaşık 31 m². Kısa duvarda tek bir pencere, karşı köşede dış kapı, uzun duvarlardan biri boyunca mutfak tezgahı.

İşlevlerin sıralanması. Uyumak gözler kapalı sekiz saattir, oturmak uyanıkken dört veya beş saattir, yemek yemek bir saattir, çalışmak ise haftada üç gün altı saattir. Bu yüzden oturma ve çalışma alanları pencere kenarına yerleştirilir, yatak ise karanlık tarafa gider; bu, yatağı güzel bir yere koyma içgüdüsünün tam tersidir.

Geçiş yolları. Dış kapıdan banyoya, dış kapıdan mutfağa ve mutfaktan pencereye. Her biri 90 cm genişliğinde olan bu yollar, mutfak duvarı boyunca bir şerit ve banyoya giden bir geçiş alanı talep eder, bu da yaklaşık 5.2 m² yapar. Geriye kalan, pencere tarafında yaklaşık 4.2 x 3.4 m'lik açık bir dikdörtgen ve karanlık tarafta 2.0 m'lik bir şerittir.

Yerleşim planı. Karanlık kısa duvara yaslanmış, bir tarafında 70 cm, diğer tarafında 60 cm boşluk olan 140 x 200 cm'lik çift kişilik bir yatak. Arkası yatağa dönük, arkasında 75 cm boşluk bulunan ve pencereye bakan 190 cm'lik iki kişilik bir kanepe. Kanepe ile mutfak arasında, çoğu gün katlanmış halde 50 cm derinliğinde duran 100 cm'lik yuvarlak katlanır bir masa. Pencerenin altında, dairenin en iyi ışığını alan ve günde altı saat kullanılan 45 cm'lik bir konsol çalışma masası.

Nelerden vazgeçildi. Kalıcı olarak dört kişilik bir yemek masası. Masa, kanadı açıkken dört kişiyi, diğer zamanlarda ise iki kişiyi ağırlar. Yemek yemek sadece bir saatlik bir işlev olduğundan, ödün verilecek en doğru alan burasıydı.

Kendi dairenizde üç farklı yerleşim planı deneyin

Tek bir planı ufak tefek değişikliklerle düzenlemek yerine, iki veya üç adet tamamen farklı alternatif oluşturun; çünkü ufak değişiklikler yapmak sizi eninde sonunda zaten sahip olduğunuz düzenlemeye götürür.

1. Krokiyi edinin. Neredeyse her kiralık ve satılık ilanında bir plan bulunur; bunu kopyalayın ve ölçülmüş tek bir duvara göre ölçeği ayarlayın. Veya kendi ölçümlerinizle kendiniz çizin.
2. Herhangi bir şey yerleştirmeden önce dış kapı, banyo, mutfak ve pencere arasındaki geçiş yollarını haritalandırın.
3. Gerçek mobilyalarınızı, aklınızda kalan ölçülerle değil, gerçek boyutlarıyla yerleştirin.
4. Tek bir planın üç versiyonunu değil, üç farklı yerleşim planı oluşturun.
5. Her birini göz hizasında deneyimleyin. Küçük bir alanda, iki düzenleme arasındaki hissedilen fark planda görünenden çok daha büyüktür, çünkü görüş açıları sayıca az olduğunda daha büyük önem taşır.

Test etmek tamamen ücretsizdir ve hesap gerektirmez, oysa bir gardırobun yerini değiştirmek tüm cumartesi gününüzü alır. Sadece bitmiş fotogerçekçi görsel ücrete tabidir, o da bir abonelikle sunulur. Planlayıcıyı açın ve dairenizi yerleştirin veya kat planı oluşturucunun nasıl çalıştığını görün. Oturma grubunun kendisi için, oturma odası mobilya yerleşimi rehberimiz düzenlemeler ve boşluklar konusunda daha derinlemesine bilgi sunmaktadır.