Διάταξη Επίπλων Σαλονιού: Διαρρυθμίσεις που Λειτουργούν

Πριν Αναδιαταγμένο

Τα περισσότερα καθιστικά που δεν είναι λειτουργικά, δεν φταίει το ότι είναι πολύ μικρά. Έχουν έπιπλα τοποθετημένα πάνω στη διαδρομή που περπατάει ο κόσμος, και καμία αλλαγή στη διακόσμηση δεν μπορεί να το διορθώσει αυτό.

Αυτό το άρθρο καλύπτει τους περιορισμούς που καθορίζουν τη διάταξη πριν αγγίξεις οτιδήποτε, τις αποστάσεις που διαχωρίζουν ένα δωμάτιο στο οποίο μπορείς να κινηθείς άνετα από ένα δωμάτιο όπου πρέπει να ελίσσεσαι, πέντε διατάξεις με το δωμάτιο που ταιριάζει στην καθεμία, καθώς και τι να κάνεις με τα στενά δωμάτια, τα δύσκολα δωμάτια και τα δωμάτια με δύο κεντρικά σημεία ενδιαφέροντος που ανταγωνίζονται μεταξύ τους.

Κάθε νούμερο εδώ είναι ένας τυπικός, πρακτικός οδηγός και όχι ένας απαράβατος κανόνας. Αυτά που είναι πραγματικά χρήσιμα είναι εκπληκτικά λίγα, και εξηγούν σχεδόν κάθε διάταξη που σου δίνει την αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά.

Ξεκίνα με το δωμάτιο, όχι με τα έπιπλα

Πέντε σταθερά στοιχεία καθορίζουν τη διάταξη, και κανένα από αυτά δεν είναι τα έπιπλα: πού βρίσκονται οι πόρτες και προς τα πού ανοίγουν, πού είναι τα παράθυρα, ποιο είναι το κεντρικό σημείο ενδιαφέροντος, από πού πρέπει να περπατάει ο κόσμος και πού βρίσκονται οι πρίζες.

Χαρτογράφησε πρώτα τις διαδρομές. Σχεδίασε την πορεία από κάθε πόρτα προς κάθε άλλη πόρτα και προς το παράθυρο, κράτησε την καθεμία σε πλάτος περίπου 90 cm, και τοποθέτησε τα έπιπλα στον χώρο που απομένει. Αυτό το απλό βήμα εξηγεί τα περισσότερα δύσκολα δωμάτια: τα έπιπλα βρίσκονται μέσα στον διάδρομο διέλευσης.

Επίσης, επαναπροσδιορίζει το τι σημαίνει μικρό δωμάτιο. Ένα δωμάτιο 3.5 x 4.0 m με μία πόρτα έχει πολύ αξιοποιήσιμο δάπεδο. Το ίδιο δωμάτιο με μια πόρτα σε καθέναν από τους τρεις τοίχους δεν έχει σχεδόν καθόλου, επειδή οι διαδρομές διασταυρώνονται στη μέση και καταλαμβάνουν το καλύτερο μέρος του. Το εμβαδόν είναι ολόκληρο το ίδιο, αλλά τα δωμάτια δεν είναι συγκρίσιμα.

Κάνε το αυτό στο χαρτί και όχι στο μυαλό σου. Ο δημιουργός κατόψεων σχεδιάζει το δωμάτιο υπό κλίμακα, ώστε οι διαδρομές να είναι ορατές και όχι φανταστικές, κάτι που έχει σημασία επειδή οι άνθρωποι υποτιμούν συνεχώς πόσο χώρο στο δάπεδο καταναλώνει μια διαδρομή διέλευσης.

Οι αποστάσεις που καθορίζουν αν μια διάταξη λειτουργεί

Έξι νούμερα καλύπτουν σχεδόν τα πάντα:

• 90 cm για έναν κύριο διάδρομο, δηλαδή μια διαδρομή που χρησιμοποιείς καθημερινά.
• 60 cm για ένα δευτερεύον πέρασμα όπου χωράς οριακά, αποδεκτό περιστασιακά αλλά δυσάρεστο για καθημερινή βάση.
• 40 έως 45 cm ανάμεσα στον καναπέ και το τραπεζάκι σαλονιού: αρκετά κοντά για να φτάνεις ένα φλιτζάνι, αρκετά μακριά για να περνάς.
• Τραπεζάκι σαλονιού περίπου στα δύο τρίτα του μήκους του καναπέ. Ένας καναπές 220 cm ταιριάζει με ένα τραπέζι περίπου 120 έως 150 cm.
• 75 έως 90 cm μπροστά από οτιδήποτε ανοίγει, συμπεριλαμβανομένου ενός επίπλου τηλεόρασης με συρτάρια.
• 1.5 έως 2.5 φορές τη διαγώνιο της οθόνης για την απόσταση θέασης της τηλεόρασης. Μια οθόνη 140 cm χρειάζεται 2.1 έως 3.5 m απόσταση.

Αυτά έχουν μεγαλύτερη σημασία από το μέγεθος των επίπλων, και αυτό είναι το σημείο που οι περισσότεροι κάνουν λάθος. Ένα δωμάτιο μπορεί να χωράει τέλεια τα έπιπλα και παρ' όλα αυτά να είναι μη λειτουργικό, επειδή το να τα χωράει και το να κινείσαι ανάμεσά τους είναι δύο διαφορετικές δοκιμασίες.

Η πιο γρήγορη δοκιμή δεν χρειάζεται μεζούρα: αν γυρίζεις στο πλάι για να περάσεις δίπλα από κάτι, το κενό είναι λάθος. Θα το κάνεις αυτόματα για χρόνια χωρίς να το προσέχεις, και είναι ο πιο κοινός λόγος που ένα δωμάτιο φαίνεται μικρότερο από ό,τι είναι. Οι πρότυπες διαστάσεις δωματίων περιλαμβάνουν το πλήρες σετ αποστάσεων για κάθε δωμάτιο.

Πέντε διατάξεις που λειτουργούν και το δωμάτιο που ταιριάζει στην καθεμία

Κάθε μία από αυτές είναι μια πραγματική διάταξη με ένα πραγματικό μειονέκτημα. Το μειονέκτημα είναι το πιο χρήσιμο κομμάτι.

Αξίζει να αναλύσουμε περισσότερο τον ελεύθερο καναπέ στο δωμάτιο, επειδή αποτυγχάνει πιο συχνά από τις άλλες διατάξεις. Αν απέχει από τον τοίχο μόλις 30 cm, φαίνεται σαν να σπρώχτηκε εκεί και να ξεχάστηκε. Στα 60 με 75 cm, με ένα τραπέζι κονσόλα από πίσω του, το κενό λειτουργεί ως εσκεμμένος διάδρομος και το δωμάτιο κερδίζει μια διαδρομή που δεν είχε. Δεν υπάρχει μέση λύση, ή δεσμεύεσαι για την απόσταση ή βάζεις τον καναπέ στον τοίχο.

Μικρά καθιστικά

Έξι τακτικές που λειτουργούν, η καθεμία για έναν λόγο που αξίζει να γνωρίζεις:

• Έπιπλα με ποδαράκια που αφήνουν ορατό το δάπεδο από κάτω. Το δάπεδο που φαίνεται δίνει την αίσθηση του χώρου. Ένας καναπές με ποδαράκια και ένας καναπές που ακουμπάει στο πάτωμα καταλαμβάνουν το ίδιο αποτύπωμα, αλλά το δωμάτιο δείχνει τελείως διαφορετικό.
• Μία καθαρή γραμμή οπτικής επαφής από την πόρτα. Το να μπορείς να δεις από τη μία άκρη του δωματίου μέχρι τον απέναντι τοίχο βοηθάει περισσότερο στην αίσθηση του μεγέθους από οποιοδήποτε μεμονωμένο έπιπλο.
• Λεπτά ή καθόλου μπράτσα. Τα μπράτσα του καναπέ κοστίζουν 10 με 15 cm το καθένα. Χάνοντας και τα δύο κερδίζεις 20 με 30 cm, που συχνά είναι η διαφορά ανάμεσα στο να χωράει και να μη χωράει ο καναπές.
• Ένα στρογγυλό τραπεζάκι σαλονιού. Εξαλείφει τη γωνία στην οποία χτυπάς συνεχώς το καλάμι σου, και επιτρέπει στον διάδρομο να στενέψει έως και τα 35 cm στο πιο στενό σημείο χωρίς να νιώθεις ότι κλείνει ο δρόμος.
• Τοποθέτησε την τηλεόραση στον τοίχο. Ένα έπιπλο τηλεόρασης χρειάζεται 40 με 45 cm βάθος. Ο τοίχος δεν πιάνει καθόλου χώρο.
• Ένα χαλί αρκετά μεγάλο ώστε να μπαίνει κάτω από τα μπροστινά πόδια των επίπλων. Ένα πολύ μικρό χαλί μικραίνει οπτικά το δωμάτιο, δημιουργώντας ένα μικρό κουτί στη μέση του.

Και τώρα αυτό που δεν θα σου πουν οι ειδικοί: από ένα σημείο και μετά, η απάντηση είναι τα λιγότερα έπιπλα, όχι η πιο έξυπνη διάταξη. Ένα δωμάτιο με μικρό τοίχο 3.0 m χωράει έναν καναπέ και μία πολυθρόνα με μια λειτουργική διαδρομή. Αν προσθέσεις μια δεύτερη πολυθρόνα, θα χωρέσει μεν φυσικά, αλλά θα χάσεις τη διαδρομή, και καμία διάταξη δεν μπορεί να τη σώσει. Οι ιδέες διάταξης για μικρά διαμερίσματα καλύπτουν αυτή τη λογική για ολόκληρο το σπίτι.

Στενά και δύσκολα δωμάτια

Το μακρόστενο ορθογώνιο. Το ένστικτο μας λέει να ευθυγραμμίσουμε τα έπιπλα και στους δύο μακριούς τοίχους, κάτι που μετατρέπει τη μέση σε διάδρομο και το δωμάτιο σε βαγόνι τρένου. Αντ' αυτού, χώρισε το σε δύο ζώνες: μια ομάδα καθισμάτων στη μία άκρη και κάτι άλλο στην άλλη, μια γωνιά ανάγνωσης ή ένα μικρό γραφείο, με μια ενιαία διαδρομή κατά μήκος της μίας πλευράς να τα συνδέει. Δύο μικροί καλοί χώροι είναι προτιμότεροι από έναν μακρύ και κακό.

Μια πόρτα στη μέση κάθε τοίχου. Αποδέξου μια μικρότερη χρηστική «νησίδα». Τοποθέτησε τα καθίσματα ελεύθερα στο κέντρο, κράτησε όλες τις διαδρομές περιμετρικά και σταμάτα να προσπαθείς να εκμεταλλευτείς τους τοίχους, επειδή οι πόρτες τούς έχουν ήδη δεσμεύσει.

Το δωμάτιο χωρίς καθόλου τοίχους, δηλαδή μια γωνιά σε έναν ενιαίο χώρο (open-plan). Οριοθέτησέ το με το χαλί και την πλάτη του καναπέ. Η άκρη του χαλιού είναι η άκρη του δωματίου, και η πλάτη του καναπέ είναι ο μόνος τοίχος που διαθέτεις.

Ένα καλοριφέρ κάτω από το μοναδικό καλό παράθυρο. Μην το κλείνεις με την πλάτη του καναπέ: χάνεις τη ζέστη και ο καναπές θα υποστεί φθορά. Άφησε 10 με 15 cm και χρησιμοποίησε μια χαμηλή κονσόλα, ή μετακίνησε τα καθίσματα και αποδέξου ότι ο τοίχος με το παράθυρο είναι χώρος κυκλοφορίας.

Όταν το τζάκι και η τηλεόραση διαφωνούν

Δύο κεντρικά σημεία ενδιαφέροντος σε διαφορετικούς τοίχους είναι το πιο συνηθισμένο πρόβλημα διάταξης που μοιάζει άλυτο, και έχει ακριβώς τρεις ειλικρινείς απαντήσεις.

Τοποθέτησε τα καθίσματα υπό γωνία προς τη γωνία ανάμεσά τους. Ο καναπές τοποθετείται διαγώνια, ώστε και οι δύο τοίχοι να είναι ορατοί. Αυτό λειτουργεί, αλλά κοστίζει σε εμβαδόν δαπέδου πίσω από τον καναπέ, και ταιριάζει σε δωμάτια με μικρό τοίχο 4.0 m ή περισσότερο, όπου αυτή η απώλεια είναι ανεκτή.

Διάλεξε το ένα και υποβάθμισε το άλλο. Επίλεξε το κεντρικό σημείο που χρησιμοποιείς πραγματικά, ευθυγραμμίσου με αυτό και άφησε το άλλο να είναι απλώς ένα διακοσμητικό στοιχείο που κοιτάζεις φευγαλέα. Αν βλέπεις τηλεόραση τέσσερα βράδια την εβδομάδα και ανάβεις το τζάκι δύο φορές τον χειμώνα, η ειλικρινής απάντηση είναι η τηλεόραση, ό,τι κι αν υποδεικνύει η αρχιτεκτονική του δωματίου.

Τοποθέτησε την τηλεόραση πάνω από το τζάκι, αλλά με μια σημαντική επιφύλαξη. Αυτό τοποθετεί την οθόνη 15 με 30 cm ψηλότερα από το άνετο επίπεδο, που σημαίνει ότι θα κοιτάζεις προς τα πάνω σε όλη τη διάρκεια μιας ταινίας, ενώ η θερμότητα που ανεβαίνει από ένα αναμμένο τζάκι δεν κάνει καλό στη συσκευή. Λύνει το πρόβλημα της διάταξης αλλά δημιουργεί πρόβλημα στον αυχένα, και είναι καλό να το γνωρίζεις αυτό πριν αρχίσεις να τρυπάς.

Αυτό που δεν λειτουργεί είναι η συμβιβαστική λύση, δηλαδή η τοποθέτηση στη μέση των δύο, ώστε να μην κοιτάζεις σωστά κανένα από τα δύο. Αυτή είναι η διάταξη στην οποία καταλήγουν τα περισσότερα από αυτά τα δωμάτια, και είναι αυτή που κάνει τον χώρο να φαίνεται μόνιμα ημιτελής.

Το μέγεθος του χαλιού δεν είναι λεπτομέρεια

Από όλα όσα αναφέρονται σε αυτό το άρθρο, το λάθος που γίνεται πιο συχνά και παρατηρείται λιγότερο είναι ένα χαλί που είναι πολύ μικρό.

Η δουλειά του χαλιού είναι να δημιουργεί ένα όριο γύρω από την ομάδα των καθισμάτων, ώστε τα έπιπλα να φαίνονται ως μία ενιαία σύνθεση και όχι ως ξεχωριστά αντικείμενα που έτυχε να βρεθούν εκεί κοντά. Ένα χαλί που δεν αγγίζει τίποτα κάνει το αντίθετο: σχεδιάζει ένα μικρό ορθογώνιο στη μέση του δαπέδου, και το μάτι εκλαμβάνει αυτό το ορθογώνιο ως το μέγεθος του δωματίου.

Δύο μεγέθη λειτουργούν. Είτε όλα τα πόδια κάθε επίπλου πατούν πάνω στο χαλί, κάτι που απαιτεί ένα χαλί περίπου 60 cm φαρδύτερο από την ομάδα των επίπλων σε κάθε πλευρά, είτε τουλάχιστον τα μπροστινά πόδια του καναπέ και των πολυθρονών πατούν πάνω του. Για έναν καναπέ 220 cm με δύο πολυθρόνες, αυτό σημαίνει στην πραγματικότητα 200 x 290 cm, ενώ το σύνηθες 160 x 230 cm είναι το μέγεθος που δείχνει σωστό στο κατάστημα αλλά «χάνεται» μόλις μπει στο σπίτι.

Ο λόγος που αυτό αξίζει τη δική του ενότητα είναι ότι κοστίζει ακριβά αν γίνει λάθος και είναι αόρατο την ώρα που το κάνεις. Κανείς δεν κοιτάζει ένα δωμάτιο και σκέφτεται ότι το χαλί είναι μικρό. Σκέφτονται ότι το δωμάτιο είναι μικρό. Μέτρησε την ομάδα των επίπλων, πρόσθεσε 60 cm σε κάθε πλευρά και αγόρασε αυτό το μέγεθος, ακόμα κι αν φαίνεται τεράστιο όταν είναι τυλιγμένο.

Χαλιά, φωτισμός και οι λεπτομέρειες που δένουν μια διάταξη

Μια σωστή διάταξη εξακολουθεί να δείχνει ημιτελής χωρίς τρία πράγματα.

Φωτισμός σε τρία επίπεδα. Γενικός φωτισμός για το δωμάτιο, φωτισμός εργασίας για διάβασμα, φωτισμός ανάδειξης για τις γωνίες. Ένα μοναδικό φωτιστικό οροφής ισοπεδώνει κάθε διάταξη εξίσου, γι' αυτό και ένα καλά σχεδιασμένο δωμάτιο μπορεί να μοιάζει με αίθουσα αναμονής το βράδυ. Τρεις πηγές φωτός σε διαφορετικά ύψη είναι το ελάχιστο για να φαίνεται ο χώρος μελετημένος.

Επιφάνειες σε κοντινή απόσταση. Κάθε κάθισμα χρειάζεται κάπου να ακουμπήσει ένα φλιτζάνι σε απόσταση περίπου 60 cm. Ένα κάθισμα χωρίς τέτοια επιφάνεια είναι το κάθισμα που δεν επιλέγει κανείς, και συνήθως είναι η πολυθρόνα που οι άνθρωποι καταλήγουν να θεωρούν ότι δεν χρειάζονται.

Συμμετρία όπου η αρχιτεκτονική είναι συμμετρική. Ένα δωμάτιο με τζάκι στο κέντρο ή συμμετρικά παράθυρα δέχεται πολύ καλά τη συμμετρία. Ένα δωμάτιο με μια πόρτα εκτός κέντρου και ένα παράθυρο τη μάχεται, και μια ασύμμετρη διάταξη που οριοθετείται από το χαλί θα ταιριάξει καλύτερα. Προσάρμοσε τη διάταξη σε αυτό που είναι ήδη το δωμάτιο.

Για έτοιμα δωμάτια προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, η γκαλερί με τις ιδέες για το καθιστικό είναι ένα καλό σημείο αναφοράς, και μπορείς να ανασχεδιάσεις ένα δωμάτιο από μια φωτογραφία για να δεις ένα στυλ στον δικό σου χώρο.

Ένα δωμάτιο, αναδιαταγμένο

Ένα πραγματικό δωμάτιο, 3.8 x 5.2 m, δηλαδή 19.8 m². Πόρτα σε μία γωνία, δεύτερη πόρτα προς την κουζίνα στη μέση του τοίχου και ένα παράθυρο στον απέναντι μικρό τοίχο. Τρία ανοίγματα, που είναι και αυτό που το κάνει δύσκολο.

Οι διαδρομές, χαρτογραφημένες πρώτα. Η διαδρομή από την πόρτα εισόδου προς την πόρτα της κουζίνας περνάει διαγώνια μέσα από το δωμάτιο. Η διαδρομή από την πόρτα εισόδου προς το παράθυρο εκτείνεται κατά μήκος του δωματίου. Κρατώντας τις στα 90 cm η καθεμία, αυτές οι δύο διαδρομές καταλαμβάνουν περίπου 4.6 m² και, το σημαντικότερο, διασταυρώνονται κοντά στο κέντρο. Η μέση αυτού του δωματίου δεν είναι χρηστική, και το να το γνωρίζεις αυτό πριν επιλέξεις έπιπλα είναι όλη η ουσία.

Τι υπήρχε εκεί. Ένας καναπές 230 cm στον μακρύ τοίχο απέναντι από ένα έπιπλο τηλεόρασης, δύο πολυθρόνες στη γωνία του παραθύρου, ένα τραπεζάκι σαλονιού 130 x 70 cm. Όλα χωρούσαν. Η διαδρομή από την είσοδο προς την κουζίνα περνούσε ανάμεσα στον καναπέ και το τραπεζάκι στα 38 cm, οπότε η συντόμευση που έπαιρναν όλοι στην πραγματικότητα ήταν πίσω από τις πολυθρόνες, γι' αυτό και η μία από αυτές ήταν μόνιμα στραβοπατημένη.

Η αλλαγή. Ο καναπές μετακινήθηκε στον μικρό τοίχο κάτω από το παράθυρο, κάτι που μίκρυνε την ομάδα των καθισμάτων αλλά την έβγαλε και από τις δύο διαδρομές. Η μία πολυθρόνα αφαιρέθηκε. Το τραπεζάκι σαλονιού ήρθε 8 cm πιο κοντά στον καναπέ, αφήνοντας 42 cm για να φτάνεις εύκολα, και η διαγώνια διαδρομή περνάει τώρα πίσω από τα καθίσματα στα 104 cm.

Το αποτέλεσμα. Μία λιγότερη καρέκλα και 19.8 m² αμετάβλητα, αλλά και οι δύο διαδρομές είναι καθαρές και δεν χρειάζεται να ελίσσεσαι γύρω από τίποτα. Η πολυθρόνα που αφαιρέθηκε ήταν εκείνη που δεν είχε καμία επιφάνεια κοντά της, στην οποία κανείς δεν είχε καθίσει για έναν χρόνο.

Δοκίμασε τη διάταξή σου πριν μετακινήσεις οτιδήποτε

Η μετακίνηση ενός καναπέ σε ένα σχέδιο παίρνει δύο δευτερόλεπτα. Η μετακίνησή του στην πραγματικότητα χρειάζεται δύο άτομα και ένα γδαρμένο πάτωμα, και το αποτέλεσμα το μαθαίνεις εκ των υστέρων.

1. Μέτρησε το δωμάτιο, συμπεριλαμβανομένου του ανοίγματος των θυρών και του καλοριφέρ. Το άρθρο πώς να μετρήσεις ένα δωμάτιο καλύπτει τη μέθοδο.
2. Σχεδίασέ το υπό κλίμακα και σημείωσε τις διαδρομές ανάμεσα σε κάθε άνοιγμα πριν προσθέσεις οτιδήποτε.
3. Τοποθέτησε τα πραγματικά σου έπιπλα στο αληθινό τους μέγεθος, μετρημένα και όχι κατά προσέγγιση.
4. Δημιούργησε δύο ή τρεις διατάξεις και σύγκρινέ τις δίπλα-δίπλα από ψηλά.
5. Περπάτησε σε καθεμία στο επίπεδο των ματιών, επειδή η κάτοψη δεν θα σου δείξει ότι η πλάτη του καναπέ κόβει το παράθυρο.

Όλα τα βήματα μέχρι τη φωτορεαλιστική απεικόνιση είναι δωρεάν και δεν απαιτούν λογαριασμό, που είναι και η ουσία εδώ: μπορείς να δοκιμάσεις έξι διατάξεις και να απορρίψεις τις πέντε χωρίς κανένα κόστος. Η φωτορεαλιστική εικόνα είναι το βήμα επί πληρωμή, με μια συνδρομή. Άνοιξε τον σχεδιαστή και δοκίμασε τη διάταξή σου, ή διάβασε πρώτα πώς λειτουργεί ο δημιουργός κατόψεων.